Love Blog

Blogların gücü

Blog oxumağı da, yazmağı da çox sevirəm. Bloq yazmağı boşluq, işsizlik kimi görənlərə isə yaxşı ki varsınız deyirəm. Niyə?- Çünki, onların sayəsində blog yazarları çox deyil. (mənə görə) Bir insan bloqdan nələr öyrənə bilər bir düşünək. Ən başlıcası qarşımda bir insanın təcrübələri var. Musiqi, film, kitab haqqında, və ya elə həyatın özü haqqında. Bu insan təcrübəsi nə qədər səmimi olursa o qədər çox oxuyuram. Bloq sayəsində haqqında heç nə bilmdiyim kitablar haqqında bilgim olur. İçlərindən bəyənəcəklərimi seçib oxuya bilirəm. Yeni mahnılar kəşf edirəm. Fərqli düşüncə tərzləri ilə tanış oluram.

 Bloggerlər olaraq bir-birimizi çox yaxından tanımağa ehtiyacımız yoxdur. Sadəcə yazdığımız qədər tanıyırıq bir-birimizi. Ancaq bloq yazıları sayəsində  çoxdanın tanışı hissini verir. Bu hissəni də çox sevirəm. Bu tanımadığın hər hansı bir insanı müşahidəyə bənzəyir. Və ya tanımadığın insanla kiçik bir söhbətə, hansı ki o insanı heç tanımağa ehtiyac da yoxdur. Sanki bloqla tamam başqa dünyaya keçirəm. Bir toxunuşla dünyanın digər ucundakı bir insanın çox sevdiyin film haqqında eyni fikirləri bölüşdüyünü görə bilərsən. Bloqu hər kəsin yazmağını və bloq yazmağın dəb olmağını da heç istəmirəm. İnstaqram məsələn dəbdir. Hər istifadə edəndə  neçə saatımız gedir, amma çox lap çox vaxtımız getsə də düşünürəm ki son zamanlar xüsusilə reallığı itib. Az qala hər kəsin Cənnətə bənzər həyat yaşadığı yerdir İnstaqram. Çoxluq da şəkillərində effektlərlə dəyişikliklər edir. Və hər kəsin bir profili var. Dünya görüşü sənə uyğun olan, olmayan və ümumiyyətlə dünyagörüşü yox dərəcə olanlar. Bloq dünyası ancaq mənə görə elə deyil. Burda daha çox istədiyim, düşüncəmə uyğun yazılar tapa bilirəm. Özünə uyğun bloqları mütləq tapacaqsan. Bloq yazıb fikirlərimi, izlədiyim, dinlədiyim, oxuduqlarım haqqında təəssüratlarımı paylaşmağı da sevirəm. Siz də öz səbəbinizi yaza bilərsiniz, istər bloq yazarı, istər bloq oxuyucusu olaraq. 

HOOVERPHONIC

Yalnız gözəl musiqi başqa heç nə.

Qrup 1995-ci ildə Belçikada yaranıb. Qrup yalnız 2000-ci illərdə məşhur ola bilib. Qrupun ilkin adı Hoover olub. Ancaq sonradan  eyni adda qrup artıq vardı deyə və eyni adda tozsoran şirkəti olduğuna görə, adla bağlı yaranabiləcək hər hansı rəsmi problemin qarşısını almaq üçün qrupun adını Hooverphonic olaraq dəyişiblər. 
Sizə daha qəribə bir məlumatı yazım, belə ki əslində qrupda solo ifaçı qrupdan çıxdığı zaman qrupların çoxu üçün bu son deməkdir. Bu qrupda isə belə deyil. Qrupda yalnız dəyişməz qalan 2 üzv var:

• Alex Callier – bas gitar, programming (1995–indiyə qədər)
• Raymond Geertz – əsas gitara (1995–indiyə qədər)

Keçmiş qrup üzvləri

• Esther Lybeert – əsas vokal(1995–1996)
• Frank Duchêne – keyboards (tuşla çalınan alətləri çalan şəxs. məs. piano və sair. (1995–1998) (qeyd. Keyboards- əgər bu sözün tərcüməsini düzgün verə bilmədiyimi düşünən musiqi biliyi olan biri varsa daha dolğun tərcüməni rəy olaraq qeyd edərsə şad olaram.
• Liesje Sadonius – əsas vokal (1996–1997)
• Kyoko Bartsoen – əsas vokal (1997)
• Geike Arnaert – əsas vokal (1997–2008)
• Noémie Wolfs – əsas vokal (2010–2015)
• Luka Cruysberghs – əsas vokal (2018–hazırda/ indiyə qədər)

Qrupun "2Wicky" adlı mahnısı Bernardo Bertolucci-nin 1996-cı ildə çəkdiyi  " Stealing Beauty"/Gözəlliyi oğurlamaq adlı filmində, çoxunuzun bildiyi " I Know What You Did Last Summer / Mən sizin keçən yay nə etdiyinizi bilirəm" adlı filmdə və Heights adlı filmdə soundtrack kimi istifadə olunub. 

Qrupun belə çox solist dəyişməsinə görə qrupun dinləyiciləri də sevdikləri solistə görə fərqlənir. Əksəriyyət isə Geike A. və Noémie W. məhz bu 2 əsas vokalistlərə görə qrupu sevir. Qrupu Noémie Wolfs ilə işləyərkən əvvəlki mahnıları fərqli tərzdə yenidən təqdim edib. Bu da dinləyiciyə müqayisə fürsəti verir. 

Mən qrupu Noémie Wolfs-un əsas solist olduğu mahnılarıyla tanıyıb, bəyənmişəm. Bəyənmək sadəcə adi söz gələ bilər. Bəzən hamımızda olur. Təsadüfən çox gözəl mahnı qarşına çıxır. Bundan sonra isə həmin qrupun başqa belə mahnısını tapmısansa özünü çox sirli, gözəl və gizli bir şey tapmış kimi hiss edirsən. 

Geike Arnaert-in solistli zamanı. 

Qrupun öz yaradıcılığının zirvəsini yaşadığı isə mənə görə 2012-ci ildə baş tutmuş  Koningin Elisabethzaal- dakı (Antverpendə yerləşir) konsertləridir. Böyük orkestrın müşaət etdiyi konsert ağ-qara rənglərdə lentə alınıb. Bu isə konsertə bir başqa rəng qatıb. Mahnıların da həmin ab-havaya uyğunluğu ilə ortaya çox gözəl bir iş çıxır. Sadəcə təəssüflənirəm ki, bu konserti canlı izləyə bilməmişəm. Noémie Wolfs-un qrupdan qarşılıqlı razılaşma ilə qrupu t ərk etdiyi üçün bir də belə bir konserti eyni zövqlə izləmək mümkün olmayacaq. Sizinlə həmin konsertdən yalnız ən sevdiyim mahnılar olan videolarını paylaşacam. Ağ-qara filmə baxmış kimi hiss edəcəksiniz.
Qrupu ilk kəşfim məhz "Mad about you" mahnısı ilə oldu. Sonra mahnının Geike Arnaert-nın ifasında da dinlədim. Hər iki ifa və oxu tərzi tam fərqlidir. Hər ikisi də özlüyündə çox gözəl alınıb. ilk olaraq Geikü A. nın ifasını dinləyək.

Qeyd edim ki, klip də fərqlidir. "Amalfi" mahnısını bəyənirəm. Çox pozitiv və tez yadda qalan mahnıdır. 

 Aşağıdakı isə "Mad about you" mahnısının Noémie Wolfs-nın ifasında olan versiyadır.

Noémie Wolfs, bu qadının səsini ifa tərzini çox bəyənirəm. Səsində sanki fərqli və sevdiyim bir cazibə var. "Eden" mahnısını da mütləq dinləyin. "Eden" mahnısını da ilk olaraq Geike ifa edib və klipi belə var. (Klipi izləmək üçün rəngli yazını klikləyin). Bu dəfə ilk ifa tərzi ilə elə də çox fərq yoxdur. 

 "2Wicky"- bu mahnı bu qədər filmlərə soundtrac olursa, deməli onu siz də dinləməlisiniz. 1996-cı ilin mahnısını da beləcə dinləmiş olacaqsınız. Bu mahnının da ilkin versiyası fərqlidir. Klipi də fərqli və maraqlıdır. Təbii ki mən yenə hansı versiyanı sevdiyimi deməyə ehtiyac duymuram. Tam bir canlı dinləniləsi mahnıdır.   (ilkin versiyanı dinləmək və klipini izləmək üçün mahnının adını klikləyin)

Hooverphonic qrupu 2018-ci ildə öz yeni solistini də təqdim edib. Luka Cruysberghs The voice of Vlaanderen yarışmasının qalibidir. Niyə The voice of Belgium yox? Çünki Belçikada 2 Voice proqramı var. Luka-nın 18 yaşı var. Mən Lukanın solist olduğu qrupun yeni "Romantic" mahnısını dinlədim Mahnıda Hooverphonic havası hiss olunur. Mahnını bəyəndim. Mahnını dinləmək üçün mahnının adını klikləyin.

 Ancaq Lukanın ifasında "Mad about you" mahnısını heç bəyənmədim. Mahnın sehri onun ifasında sanki itmişdi. 
Hooverphonic fərqli təzriylə bəyəndiyim qrupdu. Əgər siz də qrupu bəyəndinizsə sizdən istəyim mahnını çox adamla paylaşmayın. Mən gözəl mahnıların heç də hamı tərəfindən bilinməyini və dinlənilməsini sevmirəm. Çünki bu mənə əlində hansı dəyərdə bir şey olduğunu bilməyən insana çox dəyərli nəsə vermək kimi gəlir. Okean Elzy- Obiymy mahnısı kimi. Bu mahnını indi bu tərz mahnılardan tamamilə uzaq olan insanların belə dinlədiyi görmək məni heç də sevindirmir. Mən bir mahnını daha az insanın bildiyini, dinlədiyini biləndə mahnı mənə daha çox hamının yox məhz anlayanın dinlədiyi üçün daha dəyərli xəzinə kimi gəlir.( Mahnıya neçə milyon izlənmə olmasından asılı olmayaraq ətrafınızda az insanın dinlədiyini bilmək- məhz bunu nəzərdə tuturam) Sizin də belə mahnılarınız və ya qrup varsa rəy bölməsinə adını yazsanız böyük maraqla dinləyərə. Fikrinizi mənimlə bölüşün, onlar dəyərlidir. 

Sing Street

Siz keçmişdəsiniz, amma mən gələcəyi yazıram.

Filmin istehsal olunduğu il- 2016 
Rejissor: John Carney
Ssenari: John Carney
Filmin müddəti: 106 dəqiqə
Ölkə: İrlandiya, ABŞ(Amerika Birləşmiş Ştatları), BK (Birləşmiş Krallıq)
Filmin dili: İngilis dili
Büdcə: 4 milyon $
Qazanc: 13.6 milyon $
Filmdə çəkilmiş 
aktyor heyəti:                 Ferdia Walsh- Peelo          
                                       Lucy Boynto
                                      Maria Doyle Kennedy                                                Aidan Gillen
                                       Jack Reynor
                                       Kelly Thornton

Film İrlandiya, ABŞ və BK ortaq istehsalıdır. Filmdə hadisələr İrlandiyada cərəyan edir.
Bəzən ən gözəl iş məhz ən ümidsiz, ən pis həyatlarda ortaya çıxır. 

Film 80.illərdə gənc oğlanın ətrafında cərəyan edən hadisələri göstərir. Film keçmişə aidliyi və sadəliyi ilə diqqəti çəkir. Təkcə bu belə filmi izləmək üçün mükəmməl səbəbdir. Heç bir xəyalı olmayan oğlanın birdən elə arzuları yaranır ki, hər şey xəyal dünyasından reallığa doğru sürətlə keçir.

Filmin əsas qəhrəmanları yeniyetmələrdir. Hər biri də istər ailəsi, istər də ətrafı tərəfindən təcrid olunan gənclərdir. İrqinə, geyiminə, davranışına görə fərqlənən insanların təcrid olunduqları zaman belə bir həyatdan zövq almaq üçün bir yol tapmasını izləyəcəksiniz. Filmdə Jack Raynor (böyük qardaş rolunda) mənə nədənsə Nirvananın əfsanəvi solisti Kurt Cobain-i xatırladırdı. Əminəm ki, filmi izlədiyiniz zaman eynisini siz də düşünəcəksiniz.

 Film haqqında daha çox yazmağa ehtiyac yoxdur. Musiqini sevən,  kiçik bir yerdə ilişib qalsa da böyük xəyalları olan hər kəs izləsin. Bəlkə bu sizə xəyallarınızın arxasınca getmək üçün səbəb olar.  Ama möhtəşəm təsirli nəsə gözləyərək yox, film haqqinda heç nə oxuyub araşdırmadan açıb izləyin. Filmi hər şeyiylə o qədər çox bəyəndim ki, indicə baxdığımçün yazdığım zamankı qəribə sevinc və həyəcanımı yəgin təsəvvür edərsiniz. 
Bundan sonrasını isə yalnız filmi izlədikdən sonra yenidən yazıya qayıdıb oxumağı məsləhət görürəm. 
Filmdə irəliyə gedən ümidli 2gənc var. Həm də geridə qalanlar var. Geridə, həmin kiçik dünyada sadə insanlar arasında qalan bir adam seçilir. Əbədi arzularının xəyallara çevrilmiş forması içində yaşayacaq bir adam. 

Evin ilk oğlu. Filmdə əslində hər şey məhz onun üçün daha çətin idi. O həm kiçik qardaşının musiqi zövqünü formalaşdıran və onun əsas tənqidçisidir. Kiçik qardaşı həvəsləndirən və bu arzunu ona verən demək olar elə o özüdür. Onun qardaşı üzərində olan təsirini ilk andan hiss edəcəksiniz.  Kiçik qardaşın əsas dayağı, onun həyatının daha asan olmasının səbəbi də o özüdür. Filmdə kiçik ama mənə unudulmaz görünən hissə məhz bununla bağlı idi. Hər şeyin yoluna girdiyi üçün qardaşı üçün sevinsə də ortada bir həqiqət vardı. Kiçik qardaşı onun xeyalına doğru gedirdi. Onun ailəsinə qarşı bu yol üçün mübarizəsi boş, mənasız olmamışdı. O qardaşı üçün yol açmışdı. Təbii olaraq, o həm də buna görə kiçik üsyan da edir. Haqlı ancaq həm də buna baxmayaraq yenə də olduğu yerdə qalacaq insan. Onun üçün hər şey gec idi və o yenə qardaşının qanadları olmalıdır. Filmdə bu hissə sizə bəlkə də o qədər çox təsir etməzdi. Ancaq həmişə insan həyatında ən çox yer tutan: peşmanlıq və hər şeyin artıq gec olması. Bunları gördüyüm an üstündən sadəcə keçə bilmirəm. Çünki bu mənimçün insan həyatının ən pis dönüm nöqtəsidir. Sizlərə hər şeyi həmin anda yaşamağı və yalnız kiçik və gülümsətən peşmanlıqlar olan, mənalı həyat arzu etmək istədim. 

Delicacy/ La Délicatesse/ Zəriflik

Təsadüfən qarşınıza çıxan və düşünmədən, tərəddüdsüz izlədiyiniz həmin film.

Bu qədər uzun başlıq cümləsiylə tanıtmaq  bu filmə ən uyğunudur.

Filmi niyə sevdim.

Çünki filmin qəhrəmanları yetkin insanlardır. Onlar heç də adətən filmlərdə gördüyümüz şeyləri böyütmürlər. Bəlkə də tam olaraq nə axtardığını bilən yox ama nəyi, məhz nəyi sevmədiyini və bunun dəyişməyəcəyini bilən qadından söhbət gedirsə film əlbəttə mənə maraqlı gələr. Başqalarının görmədiyini görmək yox. Xüsusi heç nə. O (əsas roldakı qadın və eləcə də baş roldakı kişi) mükəmməl deyil, onu xüsusi olaraq heç bir keyfiyyəti insanlardan fərqləndirmir. 

Onu xüsusi edən zərifliyidir. İncə insandır. Filmin yaratdığı hisslərim isə film qədər sadə və ən sadənin ən gözəl olduğunu göstərəndir. Sadəcə rahatlıq, ruhun, düşüncələrin, uzun yorğunluqdan sonrakı və durğunluqdan sonrakı həyata gələn rahatlıq ən gözəlidir. Çətin tapılan daha dəyərli olduğu üçün filmi sevdim çünki artıq fikirlər yox idi. Lazım olan yerdə sevinc verəcəksə detalları hiss etdirən. Amma rahatliği pozacaqsa detallardan qaçan film. Baş roldaki qadini -Audrey Tautou

 nu Amelie filmindən sevirsizsə, bu filmdə onun necə daha yetişkin qadın olduğunu görəcəksiniz. Mənə bu çox xoş oldu. Bu qadında xüsusi nəsə var. Məhz gülümsəməsində ya da kədərli baxışlarında nəsə var hansıki, ona çox yaraşir. Kədərli baxışın mənalı olmasıdır bəlkə də bizi həm də kədərə çəkib aparan. Filmin əvvəldən sona izləyin. Sadəlik necə xoşdur, xüsusilə də Nathalie (filmin əsas qəhrəmanının adı) kimi Yoko Ono ya bənzədilən qeyri adi qadın üçün. 
Bunlar filmi izlədikdən sonra düşündüklərimdir, hansını ki həmin anda telefonda notlara qeyd etmişdim. İndi isə sizinlə bölüşmək qərarına gəldim. 
Filmi ən gözəl onun soundtrack-ları hiss etdirər. Ən sevdiyim 2 mahnını paylaşıram. Emilie Simon - Something More və fransızca filmin əsas fransız havasını verən Emilie Simon - Franky Knight - Bel Amour
Film haqqında isə heç nə demək istəmirəm. Filmin digər əsas obrazı haqqında da heş nə deməyəcəm. Trailer/Treylerini belə izləməyin. Sadəcə filmin özünü izləyin. Zövq alın. Fikirlərinizi gözləyəcəm. 

Obyektiv yaşamaq mümkündür.

Öz adına özün yaxşılıq et başqasını məcbur etmə.
Xüsusilə metroda və ya avtobusda dəfələrlə gördüyümüz və ya başımıza gələn bir hadisədir ki, gənci (əksər hallarda bu gənc qız olur) hansısa yaşli (əksər vaxtlarda yaşlı qadınlar) ayağa qalxıb kiməsə yer verməyə məcbur edir. Ümumilikdə düşünə bilərik ki, bu necə də gözəl bir ənənə və ya adətdir. 
Ancaq əgər həmin şəxs yer vermək istəmirsə açığı deyim məncə tam haqqlıdır. Gediş haqqı yaşlılara artıq olsaydı bəlkə vəziyyəti başa düşərdim. İşdən sonra gənclər müasir dünyada 50 yaşli adamdan da yorğun olur və əyləşib gəlməkçün bəzən 1az artıq yol getməyə də razı olur. Yaşlı olsam kimsə yer verməsə buna bu dərəcə gənc insan düşməni kimi yanaşmayıb qarşımdakının da insan olduğunu və onun da əyləşmək istəyi, yorğun, xəstə ola biləcəyi barədə düşünəcəm. Yer verməyən gəncin üstünə ağırlığını verən yaşlı olmaq istəmirəm. Elə yaşlı adama heç kim məncə hörmət etməz. Xüsusilə 40 dan sonra artıq yaşlıyam deyə düşünənləri çoxdur. Nədənsə yaşlılar çox eqoist olur. Avtobusda yayda günəş vuran oturacaqda oturmayıb gəncin qarşısında dayanıb yer ver havasiyla dayanan insan hansı yaşda olsa bunu görəndə bəyənmirəm. Mənə bu artıq adət-ənənədən sui-istifadə kimi gəlir. Məsələn gəncdirsə az qalırlar canı çıxsın ayaq üstdə qalsın deməyə. Mən bu halı xüsusilə dünyagörüşlü olduğu hər halından hiss olunan yaşlı insanlarda heç görməmişəm. Məncə hər şey yenə də kitaba, dünyagörüşünə gəlib çıxır. Uzun sözün qısası siz yaşlıya yer verməyəni yaxşi qəbul etməyə bilərsiniz və məncə isə kimisə məcburi yerindən edib kiməsə yer verməyə məcbur etmək yaşından asılı olmadan əslində özü mədəniyyətsizlikdir. (qalx mən oturum deyən insanları nəzərdə tuturam) Çünki kiməsə yer vermək istəkdən asılı olmalıdır. Gözəl olan adəti çirkinləşdirməyək. Cəmiyyətdə nədənsə belə şeylərə diqqət yoxdur.
Qeyd. Yazılanlar məhz yaşlı insanlara ümumilikdə aid olunmayıb. Ancaq artıq hər dəfə şahidi olduğum problem haqqında yazmaq istədim.

Yolun sonunda nə var?heç düşündünüzmü?

Yolun sonunda nə var? heç düşündünüzmü?

Bütün günü işləyirsiniz. Səhərdən axşama dayanmadan daha yaxşı iş axtarışlarıyla bərabər işləyirsiniz. Bəzi insanları görəndə işləməkdən işin ağırlıgından ya da sizə uyğun olmadığından şikayətlənirsiniz. Hər şikayətin özünün ünvanı olan insanlar var etrafınızda. Sonra işinizi nə qədər çox sevdiyinizi, məhz işlədiyiniz üçün necə həyatin yaxşı olduğu haqqında danışdığınız insanlar da var. Siz heç vaxt nə tam xoşbəxt nə də bədbəxt ola bilməyənsiniz. Daim həyatınız haradan baxılmasına bağlı olaraq ya ediləsi çox şey var ya da çox yol qət etmiş kimi görünür yol sizə. Ən nəhayətində haradan baxsaq tam da yolun ortasındasınız. Və getmək istəsəniz də istəməsəniz də yol sizi özü aparır. Seçim etsəniz də etməsəniz də irəliləyirsiniz. Siz hətta geriyə getsəniz de yolda irəliyə getmiş olursunuz. İrəli qaçınılmaz yeganə istiqamətdir. 
Həmişə kiminə görə dünyanın ən xoşbəxtisiniz, kiminə görə isə boşuna yaşayan adi bir insan. Sizin üçün də belə insanlar var. Başqalarına fikir vermədən yaşamaq lazımdır deyilir. Həmin başqalarından biri olaraq yaşayırsınız. Heç özünüz də tam olaraq qərar verə bilmirsiniz həyat sizinlə yaxşı ya pis olub. 3-4 məqsəd qurursunuz və buna gələcək və ya arzu adını verirsiniz. Yaxşi ev, ailə ve iş xoşbəxtliyin açarına çevrilir. Hansıki siz hal hazırda əslində həmin o ailədəsiniz.

 Çatılması daha çətin arzular seçin. Arzulara çatmaq asan olanda həyat daha mənasızlasır. Arzular uğrunda daha çox çalışanda ona çatmaq xəyalı da şirin olur. Bəs əgər şablon motivasiyaedici cümlələr sizə də süni gəlirsə? Bax o zaman yolu düşünün. Sizə əvvəldən danışdığım həmin o yolu. O yolun sonunda nə var? Ümumiyyətlə o yolun sonu var mı? Yolun sonunda nə var? Bu barədə heç düşündünüz mü? Həyatınızda olduğunuz dəfələrdən daha çox səmimi olun və düşünün. Hər kəs özü ilə səmimi olmağa layiqdir. Dərin düşündükdən sonra da boş verin getsin. Qaldığımız yerdən davam edək yaşamağa. 

Cem Adrian dinləyərək yazdım.

Keçən il nə qoyub keçdi

Resme baxanda qapıdan keçib çıxmaq istədiniz ya durub pəncərədən izləmək?

2017ni heç sevmədim. Uzun-uzun ədəbiyyat yaradıb, acı hekayələr danışmaq heç istəmirəm. Nə o məni sevə bildi, nə mən onu. Qarşılıqlı anlaşdıq 2018ə keçdik deyək. Yarı zarafat yarı ciddi. Bu il vaxt yoxluğunu daha çox problem edə bildim özümə. Dorian Greyin portreti kitabı ilə əslində günahın necə şirin ola bildiyini sadəcə oxumadım, hiss etdim. Ağıllı insan seçilmiş cümlələrlə sadəcə 10 dəqiqədə belə günahı sizə sadəcə sevdirməz, ən əsası sübhə və dünyanızın, düşüncələrinizin tam dəyişməsinə səbəb ola bilər. 

Bəlkə də dünyaya səhv tərəfdən baxmışam cümləsini hətta bir anlıq oxucuya belə düşündürə bilən bir güclü obrazı olan kitab düşünün. 2017nin bəxtinə düşən kitabı yay aylarında oxudum. Keçən ildə Alfred Adlerin Yaşamaq Sənəti kitabını da aldım. Amma oxumadım. Və bəlkə də heç vaxt oxumayacam. Seçimlərimiz bəzən məhz heç bir səbəbsiz olur ya da səbəbin kitaba dəxli olmur. 

Daniel Keyes in Elcernon üçün çiçəkləri-ni oxudum, çox lap çox bəyəndim və ən qəribəsi bu qədər çox bəyənməyim bitirməyim üçün səbəb ola bilmədi. Kitabları bəzən oxuyanda sanki məhz həyatımızın o anında oxuyaq deyə qarşımıza çıxıb, heç yazar da yazmayıb sadəcə haradansa məhz sən(biz ya da elə mən) o günlərini kimləsə söhbət, ya da bənzər kiçik həyat hekayələri ilə sənə, hisslərinə güzgü olan kitabı bitirmək bəzən düşündüyümüzdən çox daha çətin gəlir. Elcernonu bu ilə 2018ə keçən ilin hədiyyəsi kimi qəbul etdim. İnsanlar üçün əsl dəyərin nə olduğunu çox düşündüm və cavab heç də kitablar, öyrənərək böyüdüyümüz  reallıqların cavab olmayacağı kimi qarışıq cavablardan yenə suallar doğdu sualdan. Bir insan özü üçün belə tam bir sirdir, əminliklə arxasında dura biləcəyi çox az şey var. Zaman hər şeyi dəyişir. (insan buna daxil deyil o məhz dəyişimdən ən çox payını alandır.) Sonra SYML-Mr.Sandman mahnısını sevdim. Okean Elzi qrupunu özüm üçün kəşf etdim. Əslində bəlkə daha çox şey var amma, keçmiş nə qəribə şeydir ki, 1 il belə olsa 5il əvvəlki xatirələrlə birləşib bir bütün keçmiş olublar beynimdə artıq. Dəqiq olmağa çalışdığın zaman çox şeyi demirsən və çox düşünürsən. Bu il hamı kimi həm çox sevildim və həm də çox nifrət edilən oldum. Hamı üçün yaxşı anlayışının olmadığını özümə artıq qəbul etdirməkçün iri bir addım atdım. 

Ceron Devid Selincerdən Çovdarlıqda Uçurumdan Qoruyan kitabını oxudum. Kitab uzun müddətlik oxuyabilməmə problemi olan, vaxt azlığını bəhanə edə bilən mənim üçün çox tez təxminən 1həftəyə bitdi. Kitabda təmiz yeniyetmə oğlanı gördüm və ən sevdiyim isə adı oldu. Adı əsas obrazın təmizliyi göstərirdi, yalanların arxasında gizlənən saflıq vardı. Uşaq/yeniyetmə zəifliyi və acizliyini oxuanda hiss etdim. 17-18 yaş artıq böyümək deyil amma öz qərarlarını heç verə bilməmək də deyil, ikisinin arasında bir şeydir. Sonra tez Jose Saramago nun Korluq kitabını oxudum. O da sürətlə bitdi. 
Ölülərin yanından keçib onları görməmək insanların çoxdankı adətidir.(səh.361) 
Bilirsən biz hamımız hansı maddədən ibarətik- laqeydliklə alçaqllığın qarışığından. (səh.45)
Kitabdan mənə təsir edən cümlələri oxuduğum zaman seçmişdim. Bunlar da seçilmişlər içindən seçilənlər idi. Dünyada hər şey alış-verişdir ya mənası daha dərindir. -Cümləsi bəzən sizə də daha çox pulun açar olduğu yerdə düşündürücü gəlir mi?
Həyata bacardığımız qədər daha çox məna qatmalıyıq. İtməmkçün, ruhumuzu, düşüncələrimiz itirməməkçün. Bugünkü yazımı Cem Adrian sayəsində yazdım. Gecə Cem Adrian dinləyən insan necə düşüncələrlə yaza bilərsə,musiqinin təsiri ilə hansı ab-havayla, düşüncələrlə yaza bilərsə məhz elə də yazdım. 2017də Cem Adrian sevdim. Yazdığım anda isə Geçecek(Keçəcək), Gidemem (gedə bilmərəm) və Tut elimi (əlimi) mahnılarını dinlədim. ən azı bir cümlədə özünüzü tapdınızsa, ortaq cəhətimiz oldu deməkdir. 

Qış günbatımı kimi bir resm.Solğun ama rengarəng